Πεθαίνοντας νέοι (στο δρόμο) στην Ελλάδα

Όχι το θέμα μου δεν είναι οι αυτοκτονίες, οι οποίες αν και έχουν πάρει μεγάλη έξαρση τον τελευταίο καιρό, στατιστικά είμαστε πολύ χαμηλά σε σχέση με άλλες χώρες (αν και κάτι μου λέει ότι θα τις φτάσουμε έτσι όπως πάμε).

Όπως βλέπετε λοιπόν στον πίνακα που δημοσιεύει το Economist η ωραία μας χώρα είναι στην πέμπτη θέση παγκοσμίως σε θνησιμότητα νέων ανθρώπων με κύρια αιτία τα τροχαία δυστυχήματα. Μάλιστα είμαστε στην πρώτη θέση μαζί με την Πορτογαλία σε ότι αφορά στα τροχαία. Δεν χρειάζεται να μας το πει το Economist, το ξέρουμε. Όποιοι κυκλοφορούν στους δρόμους (έχοντας σώας τας φρένας φυσικά) με τέσσερεις ή δύο ρόδες το ξέρουν πολύ καλά. Ειδικά οι εθνικές οδοί μας είναι σωστές καρμανιόλες. Αλλά τι κάνουμε για αυτό; Τι άλλο; Αυτό που ξέρουμε να κάνουμε πολύ καλά σαν λαός και σαν κράτος: ΤΙΠΟΤΑ.

Πηγή: Economist

 

Απενεργοποιητής ζώνης και άλλες λαμογιές…

Τις προάλλες είχα πάει στο Praktiker για κάτι ψώνια κι εκεί που κοιτούσα τα ράφια με τα είδη αυτοκινήτου, βλέπω κάτι που έλεγε «απενεργοποιητής ζώνης» ή κάπως έτσι. Ήταν ένα μεταλλικό κομμάτι που έμοιαζε με την άκρη της ζώνης ασφαλείας του αυτοκινήτου, αυτό δηλαδή που ασφαλίζει στην σχετική υποδοχή. Προς στιγμή αναρωτήθηκα που να χρησιμεύει, αλλά αργότερα το ξέχασα. Σήμερα το πρωί λοιπόν που μπήκα στο αυτοκίνητο έβαλα μπρος τη μηχανή και μετά έβαλα τη ζώνη, ενώ συνήθως το κάνω ανάποδα. Τότε η φωτεινή ένδειξη στο καντράν άρχισε να αναβοσβήνει, ενώ ταυτόχρονα ακουγόταν και μια ηχητική ειδοποίηση. Οι ενδείξεις σταμάτησαν όταν έβαλα τη ζώνη και τότε όλα ξεκαθάρισαν και θυμήθηκα το περιστατικό στο Praktiker. Το περίεργο εξάρτημα λοιπόν είναι για να απενεργοποιείς τις ειδοποιήσεις του αυτοκινήτου σου σχετικά με τη ζώνη. Όλα τα σύγχρονα αυτοκίνητα έχουν τέτοια συστήματα ούτως ώστε να θυμίζουν στον οδηγό να βάζει τη ζώνη του. Μάλιστα, δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσεις τον ήχο και τις οπτικές ενδείξεις, εκτός κι αν βάλεις της ζώνη (υπάρχουν σχετικές ειδοποιήσεις και για τον συνοδηγό και σε κάποιες περιπτώσεις για όλους τους επιβάτες). Ο Ελληνάρας, όμως είναι γνωστό ότι «ζυγό δεν υπομένει». Και τι μπορεί να κάνει για να κάνει το αυτοκίνητό του να το βουλώσει αν δεν θέλει να βάλει τη ζώνη του; Πολύ απλά αγοράζει τον «απενεργοποιητή ζώνης» και ξενοιάζει. Τώρα το αυτοκίνητό του είναι ήσυχο και νομίζει ότι ο ιδιοκτήτης του υπακούει στους νόμους. Είναι όμως πολύ γελασμένο. Δεν ξέρει ότι βρίσκεται στην Ελλάδα, μια χώρα που οι κάτοικοί της είναι πολυμήχανοι (αυτό τουλάχιστον το αναγνωρίζω στους Έλληνες), και εξαντλούν όλη τους την εφευρετικότητα στις λαμογιές και στο πώς να τη σκαπουλάρουν. Έτσι βρήκαν τον τρόπο να ξεγελάσουν και τα ηλεκτρονικά των αυτοκινήτων.

Έχω κι άλλο παράδειγμα: πριν αρκετούς μήνες έβαλα στο αυτοκίνητο ένα καινούριο multimedia σύστημα με μεγάλη οθόνη αφής που παίζει μουσική, βίντεο, έχει GPS με χάρτες, έχει Bluetooth για σύνδεση με το τηλέφωνο και άλλα τέτοια ωραία για έναν τρελαμένο γκατζετάκια σαν και την αφεντιά μου. Λοιπόν, όπως είπα, το συγκεκριμένο σύστημα παίζει και DVD. Πριν το αγοράσω είχα ψάξει πολύ στο Internet, είχα κατεβάσει εγχειρίδια και γενικώς είχα ρίξει πολύ διάβασμα. Κάπου λοιπόν έπεσε το μάτι μου σε μια σύνδεση, η οποία λέει έπρεπε να γίνει οπωσδήποτε από τον εγκαταστάτη. Η συγκεκριμένη συσκευή, έχει ένα καλώδιο, το οποίο πρέπει να συνδεθεί με το σύστημα χειρόφρενου του αυτοκινήτου. Αν δεν συνδεθεί αυτό το καλώδιο απλά δεν παίζει το DVD. Και ποια νομίζετε ότι είναι η χρησιμότητα αυτού του συστήματος; Ο κατασκευαστής λοιπόν (ο οποίος είναι Γιαπωνέζος), προφανώς υπακούοντας σε διεθνείς προδιαγραφές ασφαλείας, απενεργοποιεί την αναπαραγωγή DVD (αλλά και τηλεόρασης, αν συνδέσεις το σύστημα σε δέκτη TV) αν δεν έχει τραβηχτεί το χειρόφρενο του αυτοκινήτου. Δεν μπορείς, σου λέει, να οδηγάς κύριε οδηγέ και να βλέπεις ταινίες! Δεν είμαστε καλά μου φαίνεται. Τι φασιστικές τακτικές είναι αυτές; Και ποιος είναι αυτός που θα μου απαγορέψει να κάνω ότι θέλω όταν οδηγάω; Εδώ είναι Ελλάδα.

Λοιπόν, όταν πήγα σε κάποιο μαγαζί για να μου βάλει το σύστημα, είπα στον τεχνικό ότι υπάρχει η συγκεκριμένη καλωδίωση και να μην ξεχάσει να την βάλει. Ξέρετε τι μου απάντησε;

«Χα, χα, χα. Που ζεις εσύ; Εδώ εμείς τα παρακάμπτουμε αυτά. Θα σου γεφυρώσω την καλωδίωση με μια πατέντα που έχω και θα σου κάνω το σύστημά σου να παίζει ταινίες χωρίς χειρόφρενο. Σιγά τώρα μην κάτσω και συνδέω χειρόφρενα… Έλα σε μια ώρα να το πάρεις».

Τον άκουγα με ανοιχτό το στόμα να περηφανεύεται για την πατέντα του και ξαφνικά ξύπνησα. Εδώ είναι Ελλάδα ρε. Σιγά μην μας περιορίσουν τέτοια πράγματα. Εδώ περνάμε με κόκκινο και παραβιάζουμε τα Stop για πρωινό, σιγά μην κολλήσουμε σε γελοία συστήματα ασφαλείας. Άκου εκεί ζώνες και χειρόφρενα. Ουστ….

Να κι ο «απενεργοποιητής ζώνης». Το περίεργο είναι ότι ο ΚΟΚ μας υποχρεώνει να φοράμε ζώνη, πράγμα που σημαίνει ότι τέτοιες συσκευές είναι κατά βάση παράνομες. Κι όμως φέρουν και την πιστοποίησης CE και πωλούνται νόμιμα. Όχι, δεν θυμάμαι πόσο κάνει...

Δ-ΟΣΕ και μένα μπάρμπα

Οι διοικήσεις του ΟΣΕ και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι δημιούργησαν έναν ΟΣΕ που κινήθηκε πάνω στις ράγες του παραλόγου. Από την μία η εγκατάλειψη και από την άλλη τα μεγάλα έργα. Από την μία τα χρέη και από την άλλη οι ακριβές επενδύσεις.

Υπάρχει ένα τραίνο στον κόσμο που σφύριξε μόνο μια φορά. Έκανε ένα και μοναδικό ταξίδι πάνω σε μια γραμμή που στοίχισε 13 εκατομμύρια ευρώ και χάθηκε. Μαζί με τα 13 εκατομμύρια.

Στη δεκαετία του 90 ο ΟΣΕ επεξεργάστηκε σενάρια για την νέα σιδηροδρομική γραμμή Αθήνας- Θεσσαλονίκης. Το 1997 ξεκίνησε το έργο διάνοιξης τούνελ. Από τότε έχουν υπογραφεί 3 κύριες συμβάσεις και 5 συμπληρωματικές, δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, αλλά οι σήραγγες δεν έχουν τελειώσει.

Ο ΟΣΕ επιχείρησε να κάνει μια επένδυση με δίκτυο επικοινωνιών, μέσω οπτικής ίνας. Το δίκτυο αυτό είναι σήμερα θαμμένο, βεβαίως πληρωμένο και ανενεργό.

Το «Κουτί της Πανδώρας» ανοίγει για τον διακομματικά διεφθαρμένο ΟΣΕ. Για τα τραίνα που φύγαν, χαραμίζοντας στις ράγες τους εκατομμύρια ευρώ.

Το «Κουτί της Πανδώρας» στη ΝΕΤ

«Επειδή τίποτα δεν είναι, όπως φαίνεται»

 

Δείτε ολόκληρο το πρώτο μέρος της εκπομπής «Το Κουτί της Πανδώρας» με τίτλο «Δ-ΟΣΕ και μένα μπάρμπα» και μάθετε (λες και δεν το ξέρατε δηλαδή) έναν από τους λόγους για τους οποίους μας έκοψαν τους μισθούς, μείωσαν τις συντάξεις και γενικά για ποιο λόγο (έναν από τους λόγους δηλαδή) το Ελληνικό κράτος βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται.

Όσοι πιστεύετε ότι υπάρχει περίπτωση κάποια στιγμή να εξυγιανθεί το τέρας που λέγεται δημόσιος τομέας, ή ότι θα αλλάξει κάτι γενικώς κοιμάστε βαθειά και τίποτα δεν μπορεί να σας ξυπνήσει.

Δ-ΟΣΕ και μένα μπάρμπα (Α’ μέρος) from Kouti Pandoras on Vimeo.

Κάφροι

Λοιπόν, το έζησα κι αυτό. Είδα με τα μάτια μου όλη την καφρίλα, όλο το μίσος και όλη την ψευτομαγκιά μιας ομάδας τελειωμένων ψευτοεπαναστατών, η οποία κρύβεται πίσω από την ανοχή (ανικανότητα άραγε ή ηθελημένη αποστασιοποίηση;) των αρχών (μια ομάδα κοιλαράδες βαθμοφόροι και λοιποί αστυνομικοί να παρακολουθούν αμέριμνοι απ’ έξω, ενώ μέσα να γίνεται κόλαση) και σπάει, καταστρέφει, προπηλακίζει, βρίζει, ό,τι δεν συμφωνεί με τα δικά της πιστεύω, τα οποία βαφτίζει αναρχικά. Τους έχουμε δει κι αλλού. Δεν είναι καινούριοι. Και σε καμία περίπτωση δεν είναι αγανακτισμένοι απλοί πολίτες. Είναι οργανωμένοι, είναι οι ίδιοι που τους αφήνουμε να σπάνε και να καταστρέφουν την Αθήνα, να καίνε κτήρια και να σκοτώνουν αθώους – με την ανοχή του κράτους φυσικά. Διότι εδώ αν δεν το ξέρετε έχουμε Δημοκρατία. Εμείς την εφεύραμε την Δημοκρατία και στο όνομά της, έχουμε δικαίωμα να σκοτώνουμε τον διπλανό μας επειδή δεν μας αρέσει η φάτσα του. Πρόκειται για ένα είδος Δημοκρατίας, που μόνο εμείς έχουμε, μια Δημοκρατία, η οποία δίνει απεριόριστη ελευθερία στον όχλο. Ο όχλος έχει το δικαίωμα να σου σπάσει το κεφάλι, να σου κάψει το σπίτι, να σου καταστρέψει τη ζωή, να σε σκοτώσει, αρκεί όλα αυτά να γίνονται στο όνομα της διαμαρτυρίας, της απεργίας, του ασύλου και άλλων τέτοιων εφευρημάτων του σύγχρονου Ελληνικού κράτους.

Το έζησα κι αυτό. Τα είδα με τα μάτια μου και πραγματικά ντράπηκα για την κατάντια αυτής της χώρας. Ήμουν κι εγώ στη συναυλία του Νταλάρα χθες στο Ίλιον, όπου οι τραμπούκοι που περιγράφω πιο πάνω (πρέπει να ήταν καμιά 50-ριά από δαύτους) προσπάθησαν να διακόψουν με κάθε τρόπο τη συναυλία. Δεν πρόκειται να περιγράψω λεπτομέρειες, έχουν γίνει όλα γνωστά.

Ευτυχώς δεν τα κατάφεραν. Ευτυχώς που ο Νταλάρας (ναι, αυτός που κι εσείς μισείτε, που πιστεύετε ότι τα παίρνει – λες και οι άλλοι οι σκυλάδες που γαυγίζουν καθημερινά στις πίστες τραγουδάνε αφιλοκερδώς, ή οι άλλοι οι ψευτοεπαναστάτες της τηλεόρασης, που ξεφουρνίζουν τα μεγάλα λόγια με ασφάλεια πίσω από το γυαλί και με ελεγχόμενο κοινό, παίρνουν λίγα χρήματα, έχουν λίγα κότερα και βίλες – ξέρετε για ποιους μιλάω. Τους βλέπετε και τους θαυμάζετε), παρά τα όσα του πετούσαν και τον σοβαρό κίνδυνο να τραυματιστεί (όποιος δεν ήταν παρών, δεν μπορεί να καταλάβει για τι πράγμα μιλάω), συνέχισε να τραγουδάει απτόητος και μάλιστα όλο και πιο δυνατά για να ακουστεί πάνω από τις ντουντούκες, τις σειρήνες και τα συνθήματα που ξέρναγαν οι τραμπούκοι.

Μπορώ να γράψω κι άλλα, αλλά θα σταματήσω εδώ… Ευτυχώς μόνο που και ο Δήμαρχος που ήταν παρόν στάθηκε στο ύψος του και κατηγόρησε ευθέως την αστυνομία και το υπουργείο προστασίας του πολίτη (μάλιστα, αυτή είναι η προστασία, την είδαμε, την βιώσαμε) και όταν τον ρώτησαν γιατί δεν διέκοψε τη συναυλία απάντησε «εδώ φτάσαμε; Στις εποχές της χούντας που απαγόρευαν τον Θοδωράκη; 1700 άτομα παρακολουθούσαν τη συναυλία, η δικτατορία των 50 έπρεπε να περάσει;»

Κλείνοντας, αναδημοσιεύω ένα σχόλιο  του Κώστα Γιαννακίδη από το www.protagon.gr.

Μια καρέκλα εκτοξεύεται προς τη σκηνή. Έχουν προηγηθεί γιαούρτια. Και καφέδες. Και εκατοντάδες ύβρεις. Όμως ο Νταλάρας παραμένει εκεί. Και αρνείται να υποχωρήσει μπροστά στην ανώνυμη αλητεία, στον άθλιο τσαμπουκά που θα ιδιοποιηθεί τον χαρακτηρισμό της δίκαιης οργής για να διεκδικήσει αποδοχή.

Τι είναι αυτοί οι τύποι που βρίζουν τον Νταλάρα; Μικρή σημασία έχει, δεν θα μάθουμε ποτέ αν και στα σχόλια από κάτω θα μπουν ένα σωρό βολικές γενικεύσεις με χώρο για όλους. Επίσης θα μας πουν ότι η «δίκαιη οργή» δεν στρέφεται απαραιτήτως κατά του προσώπου, αλλά εναντίον αυτού που συμβολίζει ο Νταλάρας. Δηλαδή τι στο διάολο συμβολίζει ο Νταλάρας; Την τέχνη που ζευγαρώνει με το κατεστημένο; Ωραία, ας πούμε ότι είναι έτσι. Διότι κρατικοδίαιτος δεν υπήρξε. Και μετά; Καρέκλες. Αναπόφευκτα. Έχει μείνει κάτι από την έννοια του μέτρου; Όχι. Όταν η ίδια η υπουργός Παιδείας ζητεί συγγνώμη επειδή επέκρινε τις μούντζες των μαθητών, γιατί να μην νομιμοποιηθεί η καρεκλιά προς τον Νταλάρα; Εν τέλει ας νομιμοποιηθεί το δικαίωμα της αυθαίρετης βίαιης επίθεσης σε οτιδήποτε ενοχλεί την «αυθόρμητη λαϊκή έκφραση». Αύριο κάποιοι άλλοι μπορούν να πετάξουν καρέκλες στον Μικρούτσικο επειδή ο «Σταυρός του Νότου» δεν ασκεί κριτική στο εφοπλιστικό κεφάλαιο. Υπάρχει κάποιος που καθορίζει τον στόχο και το κριτήριο; Μη μου πείτε για τον λαό γιατί θα σας ρωτήσω ποιον ακριβώς λαό εννοείτε, θα σας παρακαλέσω να τον αντιστοιχίσετε με τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων.

Όχι, μην καταπίνετε το ψέμα. Δεν είναι ο λαός που πετούσε καρέκλες χθες στον Νταλάρα και αύριο στον οποιοδήποτε άλλον. Είναι η ανοχή του λαού ή ο φόβος του απέναντι σε ακραίες μειοψηφίες και σε κτηνώδεις συμπεριφορές. Είναι η συλλογική μας αδιαφορία, ο κυνισμός μπροστά στο χυδαίο, η αναγνώριση της αλητείας ως ένα κομμάτι του κοινού μας πολιτισμού. Κάπως έτσι, τα θρασύδειλα φασιστοειδή του μπούγιου χτυπούν ρυθμικά της μπότες τους, υψώνουν τις φωνές τους, παίρνουν την οργή και τη μετατρέπουν σε υστερία. Ευτυχώς ο Νταλάρας έμεινε στη θέση του. Μόνος απέναντι σε πολλούς, επώνυμος μπροστά σε ανώνυμους. Άντρας. Και, όντως, τους είχε χεσμένους.

——————————————–

[EDIT]

Επειδή τις τελευταίες μέρες έχει χυθεί πολύ μελάνι, όπου γνωστοί και άγνωστοι, σχετικοί και άσχετοι, σπεύδουν να εκφράσουν την άποψή τους, νομίζω ότι μετά τα όσα αναφέρονται στα δύο κείμενα του e-orfea που παραθέτω παρακάτω, δεν υπάρχει πια τίποτε άλλο να ειπωθεί…

Ανοιχτή επιστολή προς τους συναδέλφους του καλλιτέχνες με αφορμή τις συναυλίες του Γιώργου Νταλάρα

Η επεισοδιακή συναυλία του Γιώργου Νταλάρα στη Νίκαια

——————————————-

[EDIT #2]

Επανέρχομαι παραθέτοντας ένα κείμενο το οποίο εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο το γιατί τόσα χρόνια υπάρχει αυτό το μίσος κατά του Νταλάρα από μεγάλη μερίδα κόσμου, αλλά και συναδέλφων του καλλιτεχνών (αλλά και τους πάσης φύσεως Λαζοπουλοπανούσηδες). Θα το βρείτε εδώ.